دیروز همزمان با چهلم حسین ابن علی مراسم تشییع پیکر تعدادی از شهدای جنگ در تهران انجام شد، آنچه در این میان دردآور است، این که تا به کی باید از احساسات ملی و مذهبی مردم در جهت سیاستهای این رژیم هزینه گردد!؟

کشته شدگان و معلولان جنگ هشت ساله قهرمانان ملی ما هستند و با وجود همه انتقادهایی که نسبت به سیاست های جنگی آن دوران وجود دارد ولی همواره ایشان از احترام و قداستی خدشه ناپذیر در میان ملت برخوردارند، ولی جای این پرسش باقی است که اکنون پس از گذشت 18 سال از پایان جنگ این استخوانها از کجا و چگونه بدست آمده اند و آیا هنوز هم پس از مراسم دیروز باز هم از این استخوانها در چنته آقایان برای روز مبادا باقی مانده است؟

آیا دفن این جانباختگان در محلهایی چون پارکها و دانشگاهها دلیلی جز این دارد که فردا به نام این عزیزان ولی در حقیقت به کام قدرت طلبان محدودیت های قرون وسطایی برای ملت فراهم آورند؟

چرا کسانی که از جهت ادامه و تطویل جنگ باید پاسخگوی ملت و خانواده شهدا باشند امروز سردمداران پاسداری از خون این عزیران گشته اند؟